Ελληνικά

Ένας λόγος παραπάνω για μια νέα Αριστερά



Κάποι@ σύντροφ@, που η γνώμη τους έχει σημασία για μένα, επιφύλαξαν μια κριτική στο σημείωμά μου της περασμένης «Ε», επειδή συμπεριέλαβα το ΜέΡΑ25 σε εκείνες τις δυνάμεις της Αριστεράς, που με την πολιτική τους μπορούν να κάνουν κάποιον, εξ αντιδιαστολής, να επιλέξει στην κάλπη των ευρωεκλογών τη Νέα Αριστερά. Αν και το έκανα με ήπιο και καθόλου δολοφονικό επιχείρημα, δηλαδή με τον ισχυρισμό ότι εκείνη προσφέρει το κατάλληλο έδαφος για την ευόδωση της επιχείρησης ανασύνθεσης και ενότητας της Αριστεράς. Η οποία, προφανώς, δεν τελειώνει στις 9 Ιουνίου, αντίθετα αφορά το μέλλον και δεν εξαρτάται κατά κύριο λόγο από τα ποσοστά που θα καταγραφούν.


Πριν καλά καλά αρχίσω να το ξανασκέφτομαι, ήρθαν απανωτά δύο άρθρα να επιβεβαιώσουν την επιφύλαξή μου. Δεν θα κατονομάσω τους συντάκτες τους, γιατί το ζήτημα δεν είναι προσωπικό. Θα αναφέρω τους τίτλους και τα μέσα στα οποία δημοσιεύτηκαν, για να συνεννοούμαστε και για όποιον και όποια θέλει να ανατρέξει σ’ αυτά: «Τίνος πράγματος το όνομα είναι η “ανανεωτική αριστερά”;», The Press Project και «Η Νέα Αριστερά αντιμέτωπη με ένα εκλογικό Βατερλό», Protagon. Άλλωστε, εδώ πρόκειται να μας απασχολήσουν αποκλειστικά από τη συγκεκριμένη σκοπιά και όχι για το σύνολο των απόψεων που εκφράζουν.


 


Γκρεμίστε τις γέφυρες!


 


«Αν δεν εξοβελιστεί το φάντασμα της ανανεωτικής αριστεράς, δουλειά δεν γίνεται. Η “ανανεωτική παράδοση” είναι εξίσου ή και περισσότερο αποχαυνωτική από τη σταλινική –του ΚΚΕ και όχι μόνο. Ο οριστικός διαχωρισμός από αυτή την παράδοση είναι όρος για την ανασύνταξη της Αριστεράς στη χώρα μας».


Βρέθηκε, λοιπόν, αντίπαλος μια βδομάδα πριν τις εκλογές! Να το αίτημα της εποχής, ο αποκαθαρμός, που μπορεί να συγγενεύει πολύ περισσότερο από ό,τι φανταζόμαστε με τη σταλινική αντίληψη. Από αυτό έχει ανάγκη σήμερα η ελληνική Αριστερά! Από έναν θεολογικού τύπου δογματισμό: «όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν…»


Ακριβώς το αντίθετο χρειαζόμαστε. Και αυτή είναι η καρδιά της ανανεωτικής παράδοσης, που ο αποκλεισμός της απαιτείται ως όρος: να μην απαρνηθεί κανείς τον εαυτό του, να τον συνεισφέρει σαν πολύτιμη περιουσία στη διαδικασία σύνθεσης μιας νέας πραγματικότητας, μέσα από μια ζωηρή συζήτηση που έχουμε όλοι ανάγκη και με την αποφασιστική βοήθεια της προσπάθειας για κοινές δράσεις. Ακόμα και το ΚΚΕ θα ήταν χρήσιμο σε μια τέτοια κίνηση. Αυτό δεν ήταν που κάποτε μετείχε στην ίδρυση του ενιαίου Συνασπισμού;


Το μόνο που χρειάζεται να απαρνηθεί κάποιος, είναι η αυταπάτη ότι κατέχει την αλήθεια και δεν έχει καμιά διάθεση για συζήτηση επ’ αυτού. Αυτό το πνεύμα είναι ό,τι πιο καταστροφικό, ιδιαίτερα σήμερα.


Ο συγγραφέας του άρθρου δεν είναι κάποιος άγνωστος, είναι προβεβλημένο στέλεχος ενός συνασπισμού αριστερών δυνάμεων με κοινό ψηφοδέλτιο σε αυτές τις ευρωεκλογές. Δεν αρθρογραφεί σε ανύποπτο χρόνο. Ωστόσο, δεν ιδρώνει το αφτί κανενός από τους συνοικούντες, θητεύσαντες και μη στην ιστορική παράδοση. Δεν νιώθει κανείς την ανάγκη να «διαχωριστεί», έστω να δικαιολογηθεί. Παρότι, στον βωμό ενός προεκλογικού ανταγωνισμού ανοίκειου μεταξύ δυνάμεων της Αριστεράς, γκρεμίζονται γέφυρες αντί να χτίζονται και καινούργιες.


 


«Αναλύσεις» της απελπισίας


 


«Όλες οι δημοσκοπήσεις συμφωνούν: η Νέα Αριστερά θα υποστεί την Κυριακή μια βαριά εκλογική ήττα. Σχεδόν σε όλες το ΜέΡΑ 25 την προσπερνά ή τη φτάνει. Θα πρόκειται για πραγματικό Βατερλό», παρά «τη στήριξη από ομίλους που της διασφαλίζουν ορατότητα»! «Το ενδεχόμενο μιας οργανωτικής ρευστοποίησης δεν μπορεί να αποκλειστεί». Αλλά, «ακόμα κι αν καταφέρει να μπει στο ευρωκοινοβούλιο, η αποτυχία της δεν μπορεί να κρυφτεί». Γι’ αυτό «σχεδόν εκλιπαρεί να την συνυπολογίσουν στο προοδευτικό άθροισμα πλάι στον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ». Το αποτέλεσμα είναι «μερικοί να κοιτάζουν προς το ΠΑΣΟΚ και άλλοι να περιμένουν τον Τσίπρα».


Ούτε ρεπορτάζ μπορείς να το πεις, ούτε ανάλυση, ούτε σχόλιο. Ίσως το καθοδηγούμενο συμπέρασμα «μην ξεγελαστείτε και ψηφίσετε Νέα Αριστερά» κατανοηθεί καλύτερα με τη συμπλήρωση της διευκρίνισης ότι ο συντάκτης του κειμένου μόνο αντικειμενικός και αμερόληπτος παρατηρητής της πορείας του ΜέΡΑ25 δεν είναι. Είναι σαφώς εμπλεκόμενος και με αυτή την ιδιότητα θα ήταν εντιμότερο να διατυπώσει τις κρίσεις του. Ίσως, μάλιστα, από τις στήλες κάποιου λίγο πιο αριστερού μέσου. Εκτός αν δεν χρειάζεται σε κανέναν πια το αριστερόμετρο.


Έτσι κι αλλιώς, το ερώτημα αιωρείται: τόση προεκλογική εμπάθεια μεταξύ αριστερών ψηφοδελτίων για λίγες ψήφους; Και τόση αδιαφορία για το έδαφος που θα έπρεπε να καλλιεργείται για την επομένη των εκλογών; Τόση σημασία έχει το έλασσον τρέχον κομματικό όφελος έναντι του μείζονος, της καλλιέργειας ενός κλίματος, πολύ χρησιμότερου για όλους μας;


Μου εξηγούν, άνθρωποι που γνωρίζουν καλύτερα πρόσωπα και πράγματα, ότι κάποια δείγματα έχουν ανησυχήσει όσους μετρούν μόνο σε ψήφους τις συνέπειες. Δεν θέλω να το πιστέψω. Άλλωστε, τα δείγματα που έχω εγώ προσωπικά, δείγματα προσέγγισης με τη Νέα Αριστερά, είναι τόσα και με τέτοια ηθικοπολιτική αξία στη δική μου συνείδηση, που δεν συγκρίνεται με την όποια εκλογική ενδέχεται να αποφέρουν.


 


Σαν υστερόγραφο


 


Ελπίζω ότι οι εξηγήσεις που έδωσαν οι εξελίξεις, όχι εγώ, να έχουν πείσει σε κάποιον βαθμό ότι στο περασμένο φύλλο δεν έδρασα από ωφελιμιστική κεκτημένη προεκλογική ταχύτητα και ότι κάποια αξία έχει, τελικά, η κριτική της κριτικής σε κάθε περίπτωση. Θα προτιμούσα, ωστόσο, να είχα διαψευστεί.


 


Apsny News

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

Başa dön tuşu