Μια κλωτσιά στον ρατσισμό | Εφημερίδα η Εποχή

Ο Ερικ Καντονά έγραψε ιστορία και εκτός γηπέδων

Πέρασαν 30 χρόνια. Ήταν 25 Ιανουαρίου του 1995 και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έπαιζε με την Κρίσταλ Πάλας στο Λονδίνο. Κατά τη διάρκεια του αγώνα ο Έρικ Καντονά αντέδρασε στο τράβηγμα της φανέλας με ένα χτύπημα στον Ρίτσαρντ Σο της Κρίσταλ Πάλας. Ο διαιτητής τον απέβαλε. Ένας οπαδός της Κρίσταλ Πάλας, ο Μάθιου Σίμονς που στη συνέχεια αποδείχθηκε ότι ήταν οργανωμένος φασίστας εξαπέλυσε ένα απίστευτο ρατσιστικό υβρεολόγιο κατά του γάλλου άσσου. Ο Καντονά πήρε φόρα και εξαπέλυσε μια κλωτσιά «Kunf Fu». Η φωτογραφία αποτύπωσε τη στιγμή. Είναι από τις σπάνιες φορές που δεν ισχύει το σύνθημα «όχι βία στα γήπεδα». Η ομοσπονδία τιμώρησε τον Καντονά με αποκλεισμό εννέα μηνών και η Γιουνάιτεντ έχασε τον τίτλο από την Μπλάκμπερν. Ο Καντονά δεν έκρυψε ποτέ τις δημοκρατικές του απόψεις. Λίγα χρόνια μετά με ένα συγκλονιστικό γράμμα ζητούσε απ’ όλους να στηρίξουν τους πρόσφυγες που αναζητούν μια καλύτερη ζωή. «Ο παππούς (από την πλευρά της μητέρας μου) ήταν από τη Βαρκελώνη και πολέμησε κατά του δικτάτορα Φράνκο μέχρι τέλους. Στο τέλος του πολέμου, ήταν καταζητούμενος και είχε μόνο λίγα λεπτά για να αποδράσει πριν καταλάβει την πόλη ο στρατός των εθνικιστών. Έπρεπε να περάσει τα Πυρηναία όρη με τα πόδια για να φτάσει στη Γαλλία και δεν είχε χρόνο για κανονικούς αποχαιρετισμούς. Αυτό ήταν το τέλος. Ζωή ή θάνατος.

Έτσι, λίγο πριν φύγει, πήγε και βρήκε το κορίτσι του, και τη ρώτησε, “είσαι έτοιμη να με ακολουθήσεις;“ Ήταν 28 ετών. Εκείνη, 18. Έπρεπε να αφήσει πίσω την οικογένεια, τους φίλους της, τα πάντα. Αλλά του είπε, “Ναι, φυσικά!” Αυτή ήταν η γιαγιά μου. Έζησαν στα στρατόπεδα προσφύγων στη γαλλική ακτογραμμή. Εκεί υπήρχαν πάνω από 100.000 ισπανοί πρόσφυγες. Μπορείτε να φανταστείτε τι θα τους συνέβαινε αν δεν τους δέχονταν οι Γάλλοι; Αλλά όχι, έδειξαν συμπόνια.

Η ανθρωπότητα πρέπει να δείχνει πάντα συμπόνια σε αυτούς που υποφέρουν. Οι παππούδες μου δεν είχαν τίποτα όταν έφτασαν. Έπρεπε να αρχίσουν τις ζωές τους από την αρχή. Αλλά μετά από λίγο καιρό, δόθηκε η ευκαιρία στους πρόσφυγες να δουλέψουν στην κατασκευή ενός φράγματος στο Saint-Etienne-Cantales. Αυτή είναι η ζωή του πρόσφυγα. Πας εκεί που πρέπει και κάνεις αυτό που πρέπει. Και έτσι πήγαν. Και έφτιαξαν τη ζωή τους. Η μητέρα μου γεννήθηκε εκεί μετά από λίγα χρόνια και τελικά η οικογένεια μετακόμισε στη Μασσαλία. Αυτή η ιστορία τρέχει στο αίμα μου. Με διαμόρφωσε σαν άνθρωπο. Αλλά υπήρχε στο μυαλό μου μόνο σαν όνειρο. Δεν υπήρχαν φωτογραφίες αυτής της μάχης, μόνο ιστορίες», γράφει αρχικά ο Έρικ. Σε άλλο σημείο του γραμματος ο Γάλλος άσος υπογραμμίζει: «Ζούμε σε μια εποχή φτώχειας, πολέμου και μετανάστευσης. Υπάρχουν πολλοί περισσότεροι άνθρωποι που δεν μπορούν να αγοράσουν μια μπάλα ποδοσφαίρου από αυτούς που μπορούν να πληρώσουν 200 ευρώ για να παρακολουθήσουν από κοντά ένα ματς της Premier League ή 400 ευρώ το χρόνο για να τη δουν στην τηλεόραση. Οι φτωχές γειτονιές χρειάζονται το ποδόσφαιρο όσο και το ποδόσφαιρο χρειάζεται τις φτωχές γειτονιές. Πρέπει να στηρίξουμε ένα ποδόσφαιρο πιο θετικό, που περιλαμβάνει τους πάντες και θα κάνω τα πάντα για να βοηθήσω. Γι’ αυτό συμμετέχω στο κίνημα Common Goal ως ο πρώτος μέντορας. Η αποστολή του Common Goal είναι να δώσει το 1% του τζίρου της παγκόσμιας βιομηχανίας ποδοσφαίρου σε ποδοσφαιρικές φιλανθρωπίες, και ήδη πάνω από 60 ποδοσφαιριστές έχουν προσφέρει το 1% του μισθού τους. Το πιο ωραίο είναι ότι πρόκειται για παίκτες από τις μεγάλες ομάδες, άντρες και γυναίκες, από πρωταθλήματα απ’ όλο τον κόσμο. Το ποδόσφαιρο είναι για τους ανθρώπους. Κι αυτό δεν πρέπει να είναι μια ουτοπία. Όλοι μας, πλούσιοι ή φτωχοί, μετανάστες ή πολίτες δέκατης γενιάς, βρίσκουμε την ίδια χαρά στο παιχνίδι που λέγεται ποδόσφαιρο. Μιλάμε την ίδια γλώσσα, έχουμε το ίδιο αίσθημα. Τι είναι το ποδόσφαιρο αν όχι ελευθερία; Ποιο είναι το νόημα της ζωής; Νομίζω πως μπορούμε να συμφωνήσουμε πως όλοι μπορούμε να κάνουμε περισσότερα για την ανθρωπότητα. Τώρα ξέρετε την ιστορία μου. Προέρχομαι από μια οικογένεια μεταναστών, επαναστατών, στρατιωτών και εργατών. Δεν είχαμε πολλά όταν ήμουν παιδί, αλλά για μένα, η αλήθεια της ζωής είναι ότι βρίσκαμε την έκσταση στις μικρές στιγμές. Μπορεί ένα μικρό πικ-νικ με την οικογένειά μας. Τρία ζευγάρια κάλτσες γυρισμένα σε μορφή μπάλας και δεμένα με ένα κορδόνι. Παίζαμε ποδόσφαιρο κάτω από τον ήλιο και μετά ξαπλώναμε στο χορτάρι. Εντυπωσιαζόμασταν με τα πάντα και με το τίποτα».