Ali D. Ulusoy: Muktedire tek laf edemeyenlerin, Atatürk'ü bu noktadan eleştirmesi birazcık mide bulandırıcı bir çelişki olmuyor mu?

10 Kasım dolayısıyla Yeni Şafak’ta Aydın Ünal tarafından yazılan ‘Bir istismar aracı olarak Atatürk’ başlıklı yazı, önce yayınlanıp sonra geri çekilmesi ve sonrasında tekrar yayınlanmasıyla dikkatleri çekti (11.11.2025).

Yazının benim açımdan dikkat çekici yönü, dindar/muhafazakar/İslamcı cenahtan gelen bir Atatürk eleştirisi olmasına karşın; bu eleştiriyi radikal İslamcı bir saldırı ‘dili’ ile değil, 5816 sayılı Atatürk’ü koruma yasasını da ihlal etmeden, ‘muhafazakar demokrat’ bir yaklaşımla yapma imajı vermeye çalışması.

Yani ciddiye alınabilir bir Atatürk eleştirisi olması.

Atatürk’ü yaklaşık 100 yıl öncenin anlayışından soyutlayıp bugünün anlayışıyla notlandırarak, muhaliflerini ezmekle ve fazla otoriter olmakla eleştiriyor.

Bu eleştiriyi başkası yapsa belki ciddiye alınabilirdi.

Ne var ki Atatürk’ten yaklaşık 100 sene sonrasının evrensel demokratik seviyesinde bile kendisini azıcık sertçe eleştirenleri veya kendisine siyaseten rakip olanları bile hapse attıran ve yeni otoriterliğin kitabını yazmakta olan kendi mahallesinden çıkan muktedire karşı ağzını açıp tek laf edemeyenlerin, böylesine bir iki yüzlülükle Atatürk’ü bu noktadan eleştirmesi birazcık mide bulandırıcı bir çelişki olmuyor mu?

Öte yandan, gerek Atatürk’ün putlaştırılmaması konusunda gerekse özel kanunlarla korunmasının gereksizliği konusunda yazar ile aynı görüşte olduğumu da belirtmem lazım.

İslamcıların ‘çuvaldızı’ hatta ‘mızrağı’ Atatürk’e batırmaya çalışırken, kendilerine veya kendi muktedirlerine bırakın toplu iğne bile batırmayı, hafifçe dokunmaktan bile imtina etmeleri hem dünyevi hem de uhrevi adalete olan güveni de sorgulatmaz mı?

Ali D. Ulusoy’un yazısı