[ad_1]
Η επικείμενη επίσκεψη του τούρκου υπουργού Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, στην Αθήνα στις 8 Νοεμβρίου παρουσιάζεται από την ελληνική κυβέρνηση ως μια στιγμή «ιστορική» για τα ελληνοτουρκικά. Πόσο ρεαλιστική είναι, όμως, αυτή η αισιοδοξία; Ρίχνοντας μια προσεκτική ματιά, το «ορόσημο» που επικαλείται η κυβέρνηση φαίνεται περισσότερο σαν ένα καλοστημένο διπλωματικό τέχνασμα, με την Ελλάδα να βαδίζει σε ένα αμφίβολο μονοπάτι διαπραγμάτευσης. Ο λαός καλείται να εμπιστευτεί «κόκκινες γραμμές» που έχουν γίνει αόρατες, αφού ό,τι θεωρείται «άκαμπτο» συχνά ξαναγράφεται για να εξυπηρετήσει την εκάστοτε πολιτική.
«Η επανεκκίνηση των διαπραγματεύσεων προσφέρει μία (ακόμα) χρυσή ευκαιρία να διευθετηθούν, αν όχι όλες, αρκετές διαφορές μεταξύ των δύο χωρών, τόσο στο Αιγαίο όσο και στην Ανατολική Μεσόγειο», σχολιάζει στην «Εποχή» ο Νίκος Χριστοφής, επίκουρος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και προσθέτει: «Αυτό προϋποθέτει οι διαπραγματεύσεις να λάβουν χώρα υιοθετώντας όχι έναν εκατέρωθεν επιθετικό εθνοκεντρισμό και εθνικισμό, αλλά υιοθετώντας τη λογική της από κοινού επίλυσης, ώστε να μπορεί να επέλθει ένα σενάριο win-win. Άλλωστε, η ιστορία έδειξε πως εάν οι δύο χώρες εστιάσουν στα ουσιαστικά επιχειρήματα και διαφορές τους, και όχι στις θέσεις που για επικοινωνιακούς και διαπραγματευτικούς λόγους, αρεστές λύσεις βρίσκονται».
Όλα, όμως, δείχνουν ότι θα συμβεί το ακριβώς αντίθετο. Την ώρα που ο ΥΠΕΞ, Γιώργος Γεραπετρίτης, διαβεβαιώνει ότι δεν θα θιγούν θέματα πλην ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας, η Άγκυρα προσεγγίζει τη συνάντηση έτοιμη να απαιτήσει συζητήσεις «επί παντός επιστητού». Οι συνεχείς προκλήσεις και οι αξιώσεις της Τουρκίας για κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο, οι οποίες επανέρχονται, δείχνουν ότι το περιεχόμενο των συζητήσεων δεν θα είναι τόσο «αθώο», όσο επιχειρεί να το παρουσιάσει η ελληνική πλευρά.
Την ίδια ώρα, στο εσωτερικό της κυβέρνησης επικρατεί προβληματισμός. Ο υπουργός Άμυνας Νίκος Δένδιας, πρώην ΥΠΕΞ, σιωπά εντυπωσιακά, αφήνοντας τις ένοπλες δυνάμεις να διαχειριστούν τις γεωπολιτικές ανησυχίες, τη στιγμή που η κατάσταση στην άμυνα παραμένει χρόνια υποβαθμισμένη. Οι πρόσφατες δηλώσεις για το κλείσιμο 132 στρατοπέδων από τα συνολικά 831 –με εντυπωσιακά χαμηλό ποσοστό στελέχωσης 27%– παρουσιάζονται ως «τομή», αλλά στην πράξη αφορούν μια διαχρονική καθυστέρηση που συντηρείται για λόγους πελατειακών σχέσεων.
Ποια είναι, όμως, η πραγματική κατεύθυνση της κυβέρνησης; Το υποτιθέμενο «θετικό μομέντουμ» μοιάζει να μεταφράζεται σε ένα ακόμα βήμα προς τον πλήρη εναγκαλισμό της τουρκικής επιρροής. Με τις ΗΠΑ και την ΕΕ να παρακολουθούν με ενδιαφέρον τη δυναμική της Τουρκίας στην περιοχή, η Ελλάδα φαίνεται να περιορίζεται σε παθητικό ρόλο, υποστηρίζοντας μια «θετική ατζέντα» που, αντί για οικονομική άνθιση και σταθερότητα, αφήνει τη χώρα να κινείται όλο και πιο κοντά σε μια εξάρτηση από την Άγκυρα.
Η διπλωματική στρατηγική που ακολουθεί η κυβέρνηση μοιάζει απόκοσμη, απομακρυσμένη από την πραγματικότητα. Ο ελληνικός λαός μένει θεατής μιας διαδικασίας που προχωρά σε κλειστές αίθουσες, χωρίς να έχει ενημερωθεί για το περιεχόμενο και τη φύση των διαπραγματεύσεων. Έτσι, η κοινωνία δεν έχει τη δυνατότητα να εκφράσει τον σκεπτικισμό της και, αντί να επιζητά μια εποικοδομητική συμφωνία, αναγκάζεται να αποδεχτεί μια διαπραγμάτευση χωρίς σαφείς όρους και προϋποθέσεις, αφήνοντας χώρο για έναν επικίνδυνο ενδοτισμό.
Ο ΥΠΕΞ της Ελλάδας ίσως χρειάζεται υπενθύμιση για τα ελληνοτουρκικά: κατά την πρόσφατη επίσκεψη του πρωθυπουργού στον ΟΗΕ, δεν έγινε καμία αναφορά στο Κυπριακό, την ίδια στιγμή που ο Ερντογάν απαιτούσε διεθνή αναγνώριση των Κατεχομένων. Ας αναρωτηθεί, λοιπόν, κάποιος, αν όλα αυτά δεν αποτελούν τελικά μια φιλόδοξη διαδρομή χωρίς ουσία, με μόνη κερδισμένη την τουρκική ηγεσία. Ο κ. Γεραπετρίτης και η κυβέρνηση καλούνται να εξηγήσουν γιατί η ελληνική πλευρά δεν αντέταξε το Κυπριακό όταν ο Τούρκος πρόεδρος διεκδικούσε θέσεις που απειλούν την κυριαρχία.
Τα πολιτικά «αγκάθια» δεν λείπουν ούτε από το εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος. Ο πρωθυπουργός δηλώνει με θράσος ότι «πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων», παραπέμποντας στον Σάμιουελ Τζόνσον, ενώ επικρίνει τις αντιπολιτευτικές φωνές ως «πατριώτες της φακής». Οι κατηγορίες αυτές ακούγονται βαρύγδουπες, χωρίς όμως ουσία, καθώς ο ίδιος αρνείται να τεκμηριώσει με ειλικρίνεια την προτιμώμενη διπλωματική προσέγγιση και να υποστηρίξει ένα ουσιαστικό πατριωτικό μέτωπο.
Από τη μεριά του, ο Ν. Δένδιας, αποφεύγει να σχολιάσει τα καίρια θέματα των εθνικών χειρισμών, ενώ «πετάει τη μπάλα» αλλού, προαναγγέλλοντας αλλαγές στην επάνδρωση των στρατοπέδων σε ένα κοινό του Ροταριανού Ομίλου Αθηνών, λίγο πριν την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου και την επίσκεψη του κ. Φιντάν. Έτσι, με τέτοιου είδους επικοινωνιακούς ελιγμούς, η κυβέρνηση εμφανίζεται αποπροσανατολισμένη, αποφεύγοντας να διατυπώσει σαφείς στόχους, αφήνοντας τους πολίτες να μαντεύουν αν η εξωτερική πολιτική ακολουθεί μια συνεκτική στρατηγική ή αν αποτελεί απλώς σκηνή σε ένα πολιτικό θέατρο.
Η κυβέρνηση, με τον αδιάκοπο ελιγμό στα εθνικά θέματα, μοιάζει να αποφεύγει τις απαιτούμενες απαντήσεις, καταφεύγοντας σε υπεκφυγές και δηλώσεις που τελικά διαλύουν την εμπιστοσύνη των πολιτών. Αντί για ισχυρή διπλωματία, βλέπουμε μια πολιτική σκηνή με πρόχειρους πρωταγωνιστές, να περιφέρονται και να παραδίδουν μαθήματα πατριωτισμού από την ασφάλεια της έδρας τους.
[ad_2]
Apsny News


Hello world!
Δημήτρης Ινδαρές: Ένα δημοτικό τραγούδι για έναν απαγορευμένο έρωτα
Μια κλωτσιά στον ρατσισμό | Εφημερίδα η Εποχή
Πολλή φυλακή, λίγη επανένταξη για τους ανήλικους παραβάτες
Ο γυμνός βασιλιάς της «αξιολόγησης»
Τέμπη: Για την Μάρθη, τον Δημήτρη και τα άλλα παιδιά