Επιμονή και υπομονή τον κόσμο για να αλλάξεις

Εάν κάποιος μας έλεγε το 2014 ότι ο Τσίπρας θα διοργάνωνε 10 χρόνια μετά εκδήλωση με καλεσμένους μεταξύ άλλων τον Παπανδρέου, τον Ολάντ και τον Σουλτς, προκειμένου να μιλήσουν για την ανάγκη σύγκλησης των προοδευτικών δυνάμεων σε Ελλάδα και Ευρώπη, δύο πράγματα θα σκεφτόμασταν: Πρώτον, ότι κάποιος μας κάνει φάρσα, δεύτερον ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, το μόνο κόμμα της Αριστεράς που κυβέρνησε, και ο Αλέξης Τσίπρας χρεοκόπησαν.

Στην ουσία. Έχει ενδιαφέρον το εύρυμα της έρευνας του Ινστιτούτου Τσίπρα πως το 83% των ψηφοφόρων ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ θέλουν να γίνει ένα ενιαίο κόμμα. Άλλοι, και αναφέρομαι κυρίως στην απλή βάση, αναθάρρησαν γιατί αναζητούν μια λύση ώστε να φύγει ο Μητσοτάκης. Κατανοώ το αίτημα και τις καλές προθέσεις, αλλά έχω άλλη άποψη. Άλλοι πάλι, και αναφέρομαι κυρίως στα στελέχη, παρόλο που δεν πιστεύουν στην μεταξύ τους σύγκλιση, αναθάρρησαν γιατί την βλέπουν ως ευκαιρία προκειμένου να τελειώνουν με τις ηγεσίες των δύο κομμάτων, καθώς ούτε ο Κασσελάκης αλλά ούτε και ο Ανδρουλάκης φαίνεται να τους εξασφαλίζουν την αναπαραγωγή τους. Είναι πρόθυμοι να πιαστούν από το σωσίβιο της "Κεντροαριστεράς" προκειμένου να ξεκινήσουν να ράβουν και πάλι κουστούμια, προσδοκώντας ότι στο ξαναμοίρασμα της εξουσίας θα έχουν μια θέση πιο κοντά στον "ήλιο". 

Είμαι από αυτούς που διαβάζουν την έρευνα του Ινστιτούτου Τσίπρα και δεν αναθαρρώ. Αντιθέτως θλίβομαι και μελαγχολώ.

Θλίβομαι γιατί μια τέτοια κίνηση δεν θα σημάνει ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς αλλά θα επισφραγίσει, μέσα από μία σύντομη πορεία ενσωμάτωσης, το τέλος της Αριστεράς όπως εκφράστηκε μέσα απο τον ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα. Ο Κασσελάκης δεν ήταν η κατάληξη. Ήταν μια πρόωρη, έτυχε όμως να είναι και μια γελοία, υπενθύμιση για όσους φύγαμε. Υπενθύμιση σε σχέση με το που πηγαίναν τα πράγματα από την ήττα του 2019 και μετά. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο ο κομματικός πατριωτισμός "να μείνουμε να το παλέψουμε" ήταν κενό γράμμα. Τα πράγματα είχαν πάρει τον δρόμο τους με τον πιο επίσημο και γελοίο τρόπο ταυτόχρονα.

Μελαγχολώ παράλληλα, καθώς πολλοί και πολλές που υπήρξαμε κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ και παρότι κουβαλούσαμε μια παρακαταθήκη ανανέωσης δεν διδαχθήκαμε από τα λάθη. Δεν ακούσαμε την συντρόφισσα Λουτσιάνα Καστελίνα και ας έλεγε πάντα για το προς αποφυγήν παράδειγμα του ΚΚ Ιταλίας. Ακολουθήσαμε όλα τα βήματα μετάλλαξης και ενσωμάτωσης. Δυστυχώς. Θα μπορούσε να είχε γίνει αλλιώς; Εάν το 32% των εκλογών του 2019 δεν είχε εκληφθεί ως μήνυμα μετασχηματισμού; Εάν καταφέρναμε να δώσουμε νόημα στην πρόοδο; Εάν δινόταν μια άλλη κατεύθυνση και περιεχόμενο στα νέα μέλη; Εάν συγκρουόμασταν με τον αυριανισμό και προστατεύαμε περισσότερο τους συντρόφους μας; Εάν δεν επιτρέπαμε φαινόμενα πασοκοποίησης; Εάν καταφέρναμε στο συνέδριο να ανακόψουμε την εκλογή από την βάση; Θα μπορούσε έστω το καράβι να στρίψει Αριστερά με την εκλογή της Έφης; Αυτά είναι ερωτήματα που δεν θα βρουν ποτέ απαντήσεις. Γιατί με το "εάν" δεν γίνεται πολιτική.

Στο σήμερα λοιπόν. Δεν με ενδιαφέρει απλά η ανατροπή του Μητσοτάκη. Με ενδιαφέρει ένα σχέδιο ανατροπής των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που εφαρμόζει η κυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη. Αυτό το αντιπαραθετικό ως προς τον νεοφιλελευθερισμό σχέδιο, θεωρώ ότι μπορεί να οικοδομηθεί μόνο στο έδαφος της Αριστεράς. Εκεί εδράζονται οι ιδέες, εκεί βρίσκονται οι απαντήσεις, εκεί βρίσκεται και το πολιτικό προσωπικό που μπορεί να συγκρουστεί και να κερδίσει!

Το μέλλον διαρκεί πολύ. Συνεχίζω να πιστεύω ότι θέλω να ζήσω μια καλύτερη ζωή σήμερα και όχι σε κάποιο μακρινό και απροσδιόριστο μέλλον. Απλά αυτή η καλύτερη ζωή ξέρω ότι δεν θα έρθει από ευκαιριακές συγκολλήσεις μηχανισμών εξοφλημένων κομμάτων. Είναι καλό ορισμένες φορές να κάνεις ένα βήμα πίσω για να ξαναδείς που θέλεις να πας και εάν πηγαίνεις σωστά. Άλλωστε χρειάζεται επιμονή και υπομονή τον κόσμο για να αλλάξεις κι ανυπόμονος δεν υπήρξα ποτέ.

Με την Αριστερά λοιπόν!