Apsny News

Μια συζήτηση ποταμός πενήντα ωρών του Φρανσουά Τρυφώ με τον Άλφρεντ Χίτσκοκ

Μια συζήτηση ποταμός πενήντα ωρών του Φρανσουά Τρυφώ με τον Άλφρεντ Χίτσκοκ
Okundu
16 Temmuz 2024 - 8:20

[ad_1]


Με αφορμή τα σαράντα χρόνια από το θάνατο του Άλφρεντ Χίτσκοκ


 


Ένας άντρας βγαίνει από το σπίτι του, μπαίνει σε ένα ταξί με προορισμό το σιδηροδρομικό σταθμό. Αυτή είναι μια κανονική σκηνή μιας μέτριας ταινίας. Aν, πριν επιβιβαστεί στο ταξί, κοιτάξει το ρολόι του και αναφωνήσει «ω! Θεέ μου, τρομερό, δεν προλαβαίνω με τίποτα το τρένο», η διαδρομή θα μετατραπεί σε θρίλερ γιατί κάθε διασταύρωση, κάθε φρενάρισμα, κάθε σηματοδότης, θα φορτίζουν συναισθηματικά τη σκηνή και κανένας θεατής δεν θα πει «οκ, θα πάρει το επόμενο τρένο». Κατά κανόνα, οι σκηνές με σασπένς αποτελούν τις προνομιακές στιγμές μιας ταινίας, αυτές που η μνήμη συγκρατεί. Αλλά, όπως επισημαίνει ο Τρυφώ, ο Χίτσκοκ σε ολόκληρη την καριέρα του επιδίωξε στις ταινίες του κάθε στιγμή να συνιστά μια προνομιακή στιγμή.




Aλλά και η πρώτη γνωριμία μεταξύ τους ήταν κι αυτή μια «προνομιακή» στιγμή, αφού το χειμώνα του 1955 ο Φρανσουά Τρυφώ και ο Κλωντ Σαμπρόλ ως δημοσιογράφοι των Cahiers du Cinéma, επιδιώκοντας να συναντήσουν τον σκηνοθέτη στη Γαλλία όπου έκανε το μοντάζ ήχου της ταινίας του «Το κυνήγι του κλέφτη», έπεσαν κατά λάθος σε μια δεξαμενή με παγωμένο νερό και στάζοντας παρουσιάστηκαν παρόλα αυτά στον Χίτσκοκ. Εάν, δέκα χρόνια αργότερα, ο Τρυφώ αισθάνθηκε την έντονη επιθυμία να κάνει τη συνέντευξη ποταμό των πενήντα ωρών με τον Άλφρεντ Χίτσκοκ ήταν γιατί οι αμερικανοί διανοούμενοι και κριτικοί απορούσαν με το χαρακτηρισμό κινηματογράφος του δημιουργού που απέδιδαν οι Ευρωπαίοι στο σινεμά του Χίτσκοκ με τον ίδιο τρόπο που τον απέδιδαν στους Ζαν Ρενουάρ, Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, Φεντερίκο Φελίνι, Λουί Μπουνιουέλ. Αντίθετα, τιμούσαν άλλους, «συλλέκτες» Όσκαρ που οι ταινίες ακολουθούσαν τους νόμους της αγοράς.

Κάνοντας μια ανασκόπηση της πορείας του Χίτσκοκ, από τις βουβές α/μ ταινίες της αγγλικής περιόδου έως τις έγχρωμες σινεμασκόπ του Χόλιγουντ, σε κάθε μία ανακαλύπτεις, λέει ο Τρυφώ, τις απαντήσεις στα ερωτήματα που κάθε σκηνοθέτης οφείλει να θέτει. Πώς μπορείς να εκφράζεσαι με όρους καθαρά οπτικής αναπαράστασης; Πώς γεννιέται η ιδέα ενός φιλμ; Ποια είναι η προεργασία και η κατασκευή του σεναρίου, ποια ιδιαίτερα προβλήματα αντιμετωπίζονται στη σκηνοθεσία κάθε ταινίας, πώς εκτιμά ο ίδιος ο σκηνοθέτης το τελικό καλλιτεχνικό και εμπορικό αποτέλεσμα της κάθε ταινίας σε σχέση με τις αρχικές προσδοκίες του; Αυτοί ήταν οι άξονες γύρω από τους οποίους αναπτύχθηκε η συζήτηση.

Ο Χίτσκοκ, προερχόμενος από τις θετικές επιστήμες, έχοντας σπουδάσει μηχανικός αλλά και σχέδιο, αναλάμβανε ο ίδιος το στόριμπορντ (storyboard) του φιλμ, δηλαδή τη σειρά σκίτσων με τα πλάνα της κάθε σκηνής, έχοντας στο μυαλό του εξαρχής, κινηματογραφώντας, το μοναδικό δυνατό μοντάζ των ταινιών του, σώζοντάς τες έτσι από τους πιθανούς πειραματισμούς και τις αυθαιρεσίες των παραγωγών που κατέστρεφαν ταινίες άλλων σπουδαίων σκηνοθετών, όπως του Όρσον Ουέλς.

Η συζήτηση καλύπτει όλα τα χρόνια, από τις νεανικές εμπειρίες στον κινηματογράφο και την πρώτη «πραγματική» ταινία του δημιουργού, «Ο Ένοικος» (The Lodger), έως τη βρετανική περίοδο: «Τα 39 σκαλοπάτια», «Σαμποτάζ», «Η κυρία εξαφανίζεται», αλλά και τις ώριμες δημιουργίες των δεκαετιών του ’40, ’50 και ’60, στην Αμερική: «Ρεβέκκα», «Υπόθεση Νοτόριους», «Ο άγνωστος του εξπρές», «Το κυνήγι του κλέφτη», «Ο άνθρωπος που γνώριζε πολλά», «Δεσμώτης του ιλίγγου», «Στη σκιά των τεσσάρων γιγάντων», «Ψυχώ», «Τα πουλιά», μεταξύ άλλων.

Στη συζήτηση συχνά προβάλλονται και αναδεικνύονται τα τεχνικά θέματα, πάντα σε σχέση με τις λύσεις που δίνουν στα προβλήματα που προκύπτουν, όπως για παράδειγμα η πανοραμική λήψη στη δεξίωση στο Νοτόριους που καταλήγει στην παλάμη της Μπέργκμαν που σφίγγει το κλειδί του κελαριού, η έρευνα του οποίου αποτελεί τη μυστική αποστολή του Γκάρι Γκραντ. Ένας από τους κανόνες του Χίτσκοκ: από το μακρινό στο κοντινό, από το μεγάλο στο μικρό.

Ο Χίτσκοκ διατύπωσε πρώτος και το βασικό κανόνα του σασπένς: Να προσφέρεις στους θεατές μια πληροφορία που τα πρόσωπα της ταινίας δεν γνωρίζουν. Σε αντίθεση με την ξαφνική αποκάλυψη ενός μυστικού που κανείς δεν γνωρίζει και προσφέρει μερικά δευτερόλεπτα έκπληξη, αυτός ο κανόνας που εμπλέκει το κοινό δημιουργεί μεγαλύτερη αγωνία δίνοντάς του περισσότερο χρόνο να αναρωτηθεί «τι λύση μπορεί τώρα να δοθεί σε αυτήν την ιστορία;».

Ο κανόνας του σασπένς διέπει και την επιλογή των πρωταγωνιστριών του σκηνοθέτη. Η Γκρέις Κέλι στο Κυνήγι του κλέφτη, ψυχρή και απόμακρη, ξαφνιάζει όταν φιλά τον σχεδόν άγνωστό της Γκραντ, μια ανατροπή που με μια πιο επιθετικά σεξουαλική γυναίκα θα ήταν αδύνατη. Ο Χίτσκοκ μιλώντας για τις ταινίες του, αποκαλύπτει πολλά και για τον εαυτό του. Για τη φοβία του με την αστυνομία, για παράδειγμα. Το μοτίβο του αθώου που κατηγορείται άδικα, το συναντάμε σε πολλές ταινίες του: Τα 39 Σκαλοπάτια, Στη σκιά των τεσσάρων γιγάντων, 13 εγκλήματα ζητούν ένοχο, μεταξύ άλλων.

Το βιβλίο που καταγράφει τη συνομιλία μεταξύ των δύο σκηνοθετών (Φρανσουά Τρυφώ, «Χίτσκοκ», μτφ Γιάννης Ιωαννίδης, επιμ. Αχιλλέας Κυριακίδης, εκδ. Ύψιλον 1986) συναρπάζει γιατί είναι πάνω απ’ όλα η προσωπική και αποκαλυπτική κουβέντα δύο παθιασμένων σινεφίλ που, χωρίς ίχνος διδακτισμού και ακαδημαϊκότητας, μιλούν για το αγαπημένο τους θέμα: το σινεμά.

[ad_2]
Apsny News

HABER HAKKINDA GÖRÜŞ BELİRT
Yorum Yok
YASAL UYARI! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen kişiye aittir.

dorokolomontodurunkibelekşisoryollaki tamaharoşi mikoloji fataaamilrok vilork morokarşzorfali porraki şıllitorriki pulliji filletulpu lullu