[ad_1]
Η υπόθεση του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού έχει περάσει τα τελευταία χρόνια από πολλά κύματα και διαφορετικές φάσεις, έχοντας απασχολήσει δημοτικές αρχές, παρατάξεις των όμορων δήμων, κινήματα πολιτών, όπως και τα πολιτικά κόμματα. Η συνολική έκταση του πρώην αεροδρομίου 6.205.677 τ.μ. (5.249.873 τ.μ. πρώην αεροδρόμιο, 955.862 τ.μ. παράκτιο μέτωπο), πουλήθηκε σύμφωνα με τους αρχικούς εκτιμητές −τους οποίους σημειωτέον τους διόρισε ο ΣΔΟΕ− κ. Γιώργο Αναματερό και Γιάννη Μελά με συνολικό τίμημα 2,5 – 2,7 φορές κάτω από την πραγματική αξία του οικοπέδου, την ίδια στιγμή που ο έτερος εκτιμητής την υπολόγισε περίπου 4 φορές λιγότερο. Συγκεκριμένα, δόθηκαν 576 εκατ. αντί 1.560 δισ. ευρώ που άξιζε το οικόπεδο, σύμφωνα με τις τότε αντικειμενικές αξίες, όταν πουλήθηκε στη Λάμδα. Σήμερα βέβαια που η γη μοιράζεται και πουλιέται ως ένα οικόπεδο, οι τιμές φτάνουν σε δυσθεώρητα ύψη και, κατά συνέπεια, η απώλεια χρήματος και ζημιάς για το ελληνικό δημόσιο μπορεί να θεωρηθεί ακόμα μεγαλύτερη. Τα πράγματα, όμως, αν και φαίνεται να είναι δεδομένα και μη αναστρέψιμα, παραμένουν ακόμα σκοτεινά σχετικά με την επένδυση και κανείς δεν μοιάζει να είναι σε θέση να ξεδιαλύνει πλήρως το κουβάρι. Την εκλογή της ΝΔ το 2019 στη διακυβέρνηση της χώρας ακολούθησε σειρά νομοθετικών παρεμβάσεων προς όφελος του επενδυτή και των εταιρειών συμφερόντων του ομίλου Λάτση.
Υποτίθεται, και σύμφωνα με το αφήγημα της κυβέρνησης και πολύ περισσότερο της εταιρικής «προπαγάνδας» του Λάτση, ειδικά το τελευταίο διάστημα, πως τα έργα στο πρώην αεροδρόμιο προχωρούν με γρήγορους και εντατικούς ρυθμούς. Η κυβέρνηση, άλλωστε, της ΝΔ εκτός των άλλων, έχει επενδύσει πολιτικά σε αυτό το σχέδιο προβάλλοντάς το ως το μεγαλύτερο έργο αστικής ανάπλασης και την αξιοποίηση του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού ως το πιο εμβληματικό έργο της επενδυτικής της πολιτικής, ενώ ήδη έχει κάνει τουλάχιστον τρεις φορές εγκαίνια όσον αφορά στην έναρξη των εργασιών στον χώρο. Αλλά τελικά πρόκειται για κάτι τέτοιο; Ας ξεκαθαρίσουμε ότι δεν πρόκειται βέβαια για επενδυτικό έργο και μάλιστα αστικής ανάπλασης της κυβέρνησης. Το δημόσιο στην περίπτωση αυτή απλά «ξεπουλά» −και μάλιστα bir para κατά τους εκτιμητές του δημοσίου− σε ιδιώτη που θεωρητικά αναλαμβάνει να προχωρήσει την επένδυση. Ούτε όμως αυτό συμβαίνει, καθώς στη συγκεκριμένη περίπτωση ήδη ο αρχικός σχεδιασμός έχει σε μεγάλο βαθμό ανατραπεί από τη στιγμή κατά την οποία δεν συζητάμε για μια συνολική επένδυση και ανάπλαση αστικού χαρακτήρα, όπως έχει πολυδιαφημιστεί, αλλά για μια real–estate οικονομική τακτική, αφού ο λεγόμενος επενδυτής πουλά τα οικόπεδα σε άλλες εταιρείες, προκειμένου αυτές να αναλάβουν το κόστος κατασκευής μέρους των κατοικιών. Η εταιρεία Λάτση αντί να κατασκευάζει τα ακίνητα, όπως προβλεπόταν από όλες τις υπογεγραμμένες συμβάσεις, αποφάσισε −προφανώς λόγω αδυναμίας εύρεσης κεφαλαίων− και μετά τη δυστοκία των τραπεζών να δανειοδοτήσουν συνολικά το έργο, να πουλά ως «κτηματομεσίτης» τη γη και μάλιστα κομματιαστά, αποκομίζοντας σημαντικά έσοδα και δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στους αγοραστές μέσω άλλων εταιρειών να κατασκευάσουν τα νέα οικήματα του συνόλου των 27.000 νέων κατοικιών που προβλέπεται να χτιστούν στην περιοχή. Αντί επίσης η εταιρεία να διαμορφώνει τα δίκτυα υποδομής, τους κοινόχρηστους χώρους, τους δρόμους, τα δίκτυα κοινωνικής ωφέλειας, όπως είχε υποχρέωση να κάνει, απλά πουλά μέρος του οικοπέδου. Και το μεγάλο, όσο και μέχρι στιγμής αναπάντητο, ερώτημα που τίθεται είναι ποιος θα αναλάβει το κόστος για την κατασκευή όλων αυτών;
Σε μια συγκυρία κατά την οποία η κλιματική κρίση έχει ήδη αφήσει το στίγμα της στο περιβάλλον, η επιβάρυνση που υφίσταται το λεκανοπέδιο από την παρατεταμένη ξηρασία, την αύξηση των πυρκαγιών και το αποτύπωμά τους στην κοινωνική ζωή και στο περιβάλλον επιβάλλει μια αλλαγή προσανατολισμού των προτεραιοτήτων μας ως κοινωνία, ως οικονομία και ως κράτος. Ένα διαφορετικό παράδειγμα χρειάζεται, που θα υπερασπίζεται τον δημόσιο χώρο, θα θέτει ως βάση συζήτησης τον σεβασμό στο φυσικό περιβάλλον με άξονα την αειφορία και τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των πολιτών. Σήμερα δεν βρισκόμαστε στο 2016 μέσα σε καιρό μνημονίων, ούτε η χώρα είναι δεμένη «πισθάγκωνα» λόγω του υπέρογκου δημόσιου χρέους. Επίσης το έργο του Ελληνικού είναι απόλυτα δεδομένο ότι θα επιβαρύνει πολυσήμαντα την καθημερινότητα των ανθρώπων που διαβιούν στην περιοχή, από την κυκλοφοριακή επιβάρυνση, από την οικονομική ασφυξία λόγω της αύξησης των αντικειμενικών όπως και των ενοικίων, την οικονομική ασφυξία που θα υποστούν οι τοπικές αγορές που ήδη υπάρχουν από την ανεξέλεγκτη λειτουργία των γιγαντιαίων Mall.
Απαιτείται η εγρήγορση των πολιτών για την εξέλιξη του έργου και η συνεχής ενημέρωση τους από τους αρμόδιους για το σύνολο της πορείας του, που δεν μένουν μόνο στα διαφημιστικά τερτίπια της εταιρείας και τις πομφόλυγες της κυβέρνησης σχετικά τάχα με τη μεγαλύτερη επένδυση, αλλά και θα παρεμβαίνουν όταν χρειάζεται προς υπεράσπιση του δημόσιου πλούτου και συμφέροντος. Το πρώτο επομένως που λείπει, είναι η πλήρης και ακριβής ενημέρωση των πολιτών για το τι ακριβώς γίνεται στην ευρύτερη περιοχή ή σχεδιάζεται να γίνει. Οι κάτοικοι, για παράδειγμα, της Αγίας Παρασκευής Ελληνικού αντιλήφθηκαν τι ακριβώς συμβαίνει όταν είδαν μπροστά στα μάτια τους τα λιγοστά δένδρα που υπήρχαν να κόβονται και να ξεκινούν έργα διάνοιξης νέου οδικού άξονα, ταχείας μάλιστα κυκλοφορίας, ενώ η δημοτική αρχή Ελληνικού – Αργυρούπολης απλά σιωπούσε. Ένιωσαν όμως και την απαξίωση της δημοτικής αρχής όταν διαμαρτυρήθηκαν για την απουσία οποιασδήποτε ουσιαστικής ενημέρωσης και συζήτησης από τη δημοτική αρχή του δήμου Ελληνικού – Αργυρούπολης, όταν έθεσαν με δημόσιο τρόπο το θέμα. Η ανάγκη, επομένως, επαναδιαπραγμάτευσης της σύμβασης με την εταιρεία Λάτση, η οποία έχει ήδη αθετήσει πολλούς από τους όρους που έχει υπογράψει, τίθεται εκ των πραγμάτων ως αναγκαία προϋπόθεση για να ξαναδούμε συνολικά την «επένδυση».
[ad_2]
Apsny News


Hello world!
Δημήτρης Ινδαρές: Ένα δημοτικό τραγούδι για έναν απαγορευμένο έρωτα
Μια κλωτσιά στον ρατσισμό | Εφημερίδα η Εποχή
Πολλή φυλακή, λίγη επανένταξη για τους ανήλικους παραβάτες
Ο γυμνός βασιλιάς της «αξιολόγησης»
Τέμπη: Για την Μάρθη, τον Δημήτρη και τα άλλα παιδιά